کلاین،سارتر و تخیل در فیلم های اینگمار برگمان

سینمای اینگمار برگمان همواره آینه‌ای تمام‌نما از رنج‌ها، تردیدها و پیچیدگی‌های روان انسان بوده است. اما نیروی محرکه‌ی این جهان‌بینی چیست؟ دن ویلیامز در کتاب کلاین، سارتر و تخیل در فیلم‌های اینگمار برگمان، پاسخی جسورانه به این پرسش می‌دهد: «تخیل». او در این کتاب با بهره‌گیری از دو چارچوب نظری روان‌کاویِ عمیق ملانی کلایـن و فلسفه‌ی اگزیسـتانسـیالیـستیِ ژان پل سارتر نوری تازه بر شاهکارهای استاد سوئدی می‌تاباند. نویسنده نشان می‌دهد چگونه شخصیت‌های برگمان در تعلیقی دائم میان واقعیت بیرونی و جهان برساخته‌ی ذهن خود گرفتارند؛ جهانی که گاه پناهگاه است و گاه شکنجه‌گاه. «تخیل» در آثار برگمان نه صرفاً عنصری هنری بلکه مکانیسمی حیاتی در دفاع روانی، ترمیم زخم‌های کودکی و مواجهه با پوچی هستی است.