فیلم های پازلی (داستان گویی پیچیده در سینمای امروز)

در دوسه دهه‌ی اخیر شماری از فیلم‌‏های روایتی تولید شده است که فهم آن‌‏ها نیازمند تماشای چندباره است. دلیل اصلیِ این نیاز، روند روایتگری این فیلم‌‏ها است که شبیه پازل یا جورچین است؛ به‌‏این‌‏معنا که باید قطعات پراکنده‌ی آن‌‏ها را کنارهم چید تا به روند داستان و فهم ماجراها دست یافت. این‌‏دسته از فیلم‌‏های متأخر به فیلم‌‏های «پازلی» معروف شده‌‏اند. در مقالات این کتاب، به تأثیر این دوران داستان‌‏گویی جدید بر سینمای امروز پرداخته شده؛ و «فیلم‌‏های پازلی امروز» مشخص و تجزیه‌‏وتحلیل شده‌اند. این فیلم‌ها چرخه‌ی معروفی از فیلم‌‏ها از دهه‌ی ۱۹۹۰ به این‌‏سو است که فنون داستان‌‏گویی کلاسیک را نفی می‌‏کنند و داستان‌‏گویی پیچیده را جایگزین آن می‌‏سازند.