بازخوانی منطق هگل در منطق جدید (مقدمه ای بر منطق های فراسازگار)

با مرجعیت یافتن منطق جدید در فضای آکادمیک فلسفی (فلسفه‌ی تحلیلی) از اوایل قرن بیستم و انتشار مقاله‌ی کارل پوپر در مجله‌ی ذهن که حمله‌ای به هگل و دیالکتیک او بود فضایی ضدهگلی در جامعه‌ی فلسفه‌ی تحلیلی به وجود آمد. ریشه‌های این ضدیت با نظام فکری هگل به فلسفه‌ی اتمیسم منطقی راسل و پرینکیپیا اتیکای مور باز می‌گردد اما نقدهای بعدی که هگل را متهم به تناقض‌باوری می‌کردند تیر خلاصی بر پیکره‌ی هگلیان بود. مضمون همه‌ی آن نقدها این بود که «کسی که تناقض را باور داشته باشد جز مهملات نمی‌تواند چیز دیگری بگوید». در حوزه‌ی منطق جدید، آثار گراهام پریست و شکل‌گیری منطق‌های فراسازگار تناقض باور رهیافتی نو برای دیدن منطق هگل به آکادمی هدیه داد. این کتاب بازخوانی منطقی هگل در منطق جدید است و به این پرسش پاسخ می‌دهد که آیا از منطق هگل می‌توان قرائتی فراسازگار داشت یا خیر.