دستور زبان فارسی (توصیفی)

دانش و اندیشه‌ی آدمی همواره در تحول است؛ تحول اندیشگانی بر زبان، که بستر ظهور اندیشه‌های نو است موثر می‌افتد و موجب تحول آن می‌شود. دستور زبان وظیفه‌ی آگاهی از این تحولات و بررسی و توصیف آن‌ها را برعهده دارد به همین دلیل رویکرد توصیفی دستورها علمی‌تر از روش تجویزی دستورهاست. زیرا روش غیرتوصیفی و تجویزی از تحولات همزمانی زبان غافل است. این دستور با رویکرد توصیفی و هم‌زمانی به‌شکلی متفاوت از دستورهای تجویزی به موضوع دستور زبان فارسی می‌پردازد و با روشی نو و ساده مباحث دستور زبان فارسی را براساس واحدهای زبان موردمطالعه قرار می‌دهد.