سخن گفتن از خدا (گفت و گویی با سیمون وی)

سخن گفتن از خدا شاید آرام‌ترین واریاسیونی باشد که تاکنون از دل اندیشه‌های هان برآمده است. هان از همان سطر آغازین کتاب، تکلیف خواننده را روشن می‌کند: «مدتی است که سیمون وِی به ژرفای وجودم نقل مکان کرده و در جانم مأوا گزیده است». او در این کتاب، در مقام همراه فکری سیمون وِی، فیلسوف، عارف و نظریه‌پرداز سیاسی فرانسوی، چنان از زبان او و به زبان او سخن می‌گوید که مرز میان اندیشه‌های خودش و او کم‌وبیش به‌کلی محو می‌شود. هان «بحران توجه» را اصلی‌ترین بحران زمانه‌ی ما معرفی می‌کند؛ بحرانی فراگیر که دامنه‌اش از دین و اندیشه گرفته تا هنر، اخلاق، شعر و حتی علم را در بر گرفته و به خودِ کنش خواندن نیز راه یافته است. «زوال توجه»، همراه با «تقویت شدید من» و «هیاهوی داده‌ها و اطلاعات»، باعث می‌شود حال‌وهوای بنیادی وجود انسانی دیگر به‌صورت اصیل عمل نکند و در نتیجه، شیوه‌ی اصیل در-جهان-بودن انسان مختل شود. انسان معاصر دیگر نظاره‌گر جهان نیست، بلکه بلعنده‌ای است سیری‌ناپذیر که نگرشش به جهان گوارشی است و نه نظرورزانه. مصرف شتابان اطلاعات جای توجه و درنگ را گرفته و ادراکِ اسیرِ ولع و بلعْ از هر وسعت و ژرفایی تهی گشته است.