تابستان خیس (داستان ایرانی)

«… تمام نگاه زیبای عاری از تظاهر و دروغت که برای من سمبل عشق و مهربانی بود را از اینجا و بر روی دفتر خاطرات ایام گذشته جرعه جرعه می‌نوشم. یادها و خاطره‌ها هیچ وقت در زندگی انسان گم نمی‌‌شوند. فقط بنا بر قوانین نانوشته‌ی روزگار گاه کمرنگ‌تر می‌شوند …» تابستان خیس پرده‌ی آخر از نمایش یک دوستی بیست‌ساله است که کامران افخم را از تهران به رامسر می‌کشاند. کامران که درمانده و سردرگم شده برای یافتن دوستان قدیمی خود راهی سفر می‌شود، اما یافتن آن‌ها و دیدار و گفت‌و‌گوها با دوستان قدیم زخم‌هایی را باز می‌کند که گذر زمان آن‌ها را التیام نبخشیده ‌است. و تابستان با بیان آن رازها خیس‌ترین روزهای خود را تجربه می‌کند…