مرگ در ونیز

شخصیت اصلی کتاب نویسنده‌ای است که دیگر توانایی نوشتن ندارد و به ونیز می‌رود. در آنجا عاشق پسر جوانی می‌شود و باآنکه هرگز این دو باهم گفت‌وگویی نمی‌کنند اما این عشق نویسنده را به حال دیگری از رهایی و اعتلای روحی می‌رساند. با همه‌گیری وبا در ونیز نویسنده نیز بیمار می‌شود. لوکینو ویسکونتی در ۱۹۷۱ فیلمی بر پایه‌ی این رمان ساخت که شخصیت اصلی در آن به‌جای نویسنده، آهنگساز است. “مرگ در ونیز” به دوره‌ای تعلق دارد که هنر نمادپردازی توماس مان به اوج خود می‌رسد، دوره‌ای که نویسنده در کنار آن “کوه جادو” را هم می‌نویسد، که از نظر دستیابی به تضاد هنر و زندگی، با آن اشتراک محتوایی دارد: اگر توماس مان در “مرگ در ونیز” هنر دنیاگریز و مرگ‌گرا را به دامان مرگ می‌برد، در “کوه جادو” دیگر قهرمانش را، که هنرمند نیست، تا آستانه‌ی مرگ می‌برد، تا از گرایشش به مرگ، گرایشی که از کودکی در شخصیت و روحیه‌ی او جای گرفته، نجات یابد.