حرام

در میان کشورهای جهان شاید کمتر کشوری را مانند مصر بتوان یافت که دستمایه‌های خلق آثار ادبی آن تا این حد با دل‌مشغولی‌ها و سلایق خوانندگان ایرانی مناسبت و مشابهت داشته باشد و حرام را بی‌شک می‌توان به‌عنوان یکی از بهترین‌گواهان این مدعا به شمار آورد. یوسف ادریس در کتاب حاضر گرچه روایتگر داستانی نیمه‌جنایی ـ نیمه‌اجتماعی ‌است اما پرداختن به مقولات مهمی همچون روابط زن و مرد، اختلاف طبقاتی و مسئله‌ی نقش زن در یک جامعه‌ی سنتی آن را به رنج‌نامه‌ای مبدل کرده که نویسنده از رهگذرش دغدغه‌ها و آمال و آرزوهایش را نه‌فقط برای مردم زمان و مکان خودش، بلکه برای هرکه با او فارغ از این محدودیت هم‌داستان است، روایت می‌کند. حرام قصه‌ی رنج‌ زیستن و رنج زادن و در رنج زاده‌شدن است، مقوله‌ای که ادریس در پرداختن به آن بارها تسلطش را به اثبات رسانده است.