صادق چوبک زاده تیرماه ۱۲۹۵ در بوشهر نویسنده ایرانی است. از آثار مشهور وی میتوان از مجموعه داستان انتری که لوطیاش مرده بود و رمانهای سنگ صبور و تنگسیر نام برد. اکثر داستانهای وی حکایت تیرهروزی مردمی است که اسیر خرافه و مذهب و نادانی خویش هستند. چوبک با توجه به خشونت رفتاریای که در طبقات فرودست دیده میشد سراغ شخصیتها و ماجراهایی رفت که هرکدام بخشی از این رفتار را بازتاب میدادند و بهشدّت ره به تاریکی میبردند. او یک رئالیست تمامعیار بود که با منعکس کردن چرکها و و زخمهای طبقه رهاشدهی فرودست نه در جستوجوی درمان آنها بود و نه تلاش داشت پیشوای فکری نسلی شود که تاب این همه زشتی را نداشت. به همین دلیل چهره کریه و ناخوشایندی که از انسان بیچیز، گرسنه و فاقد رویا ارائه میدهد، نهتنها مبنای آرمانگرایانه ندارد بلکه نوعی رابطه دیالکتیکی است بین جنبههای مختلف خشونت. او در اکثر داستانهای کوتاهش و رمان سنگ صبور رکود و جمود زیستیای را به تصویر کشید که اجازه خلق باورهای بزرگ و فکرهای مترقی را نمیدهد.
این کتاب که یکی از آثار مشهور چوبک است، مجموعهای از داستانهای کوتاه او را در خود جای داده است.